Marinko Umičević, odbornik u Skupštini grada Banjaluka i predsjednik Rukometnog saveza Republike Srpske, upozorio je da preduzeće “Krajina osiguranje” pokušava da oduzme pravo korištenja prilaznog puta Rukometnom savezu Republike Srpske, kao i stanarima zgrade u Ulici Braće Pantića 4/2.
Da je ovo tačno svjedoči podatak da je danas o ovim planovima zaposlene u Rukometnom savezu Republike Srpske upoznao direktor “Krajina osiguranja”, Mile Janjić.
“Sad već daleke 1954. godine Opština Banjaluka je dodijelila parcelu tadašnjem preduzeću ZOIL. Po našim saznanjima, tu se nije ništa gradilo sve negdje do 1961. godine kada je jedna parcela ostala na korištenju ZOIL-u (današnje “Krajina osiguranje”), dok je druga data ZIBL-u koji je na toj parceli izgradio stambeni objekat. Stanari ove zgrade kao i uposlenici bivše SOFK-e, odnosno danas Rukometnog saveza Republike Srpske, dobili su pravo korištenja prilaznog puta. Ali, to očigledno ili ne znaju ili neće da znaju u “Krajina osiguranju” čije rukovodstvo pošto-poto želi da sve prisvoji sebi, što je svakako nemoguće”, pojasnio je Umičević, koji je nadaleko poznat kao uspješni sportski radnik i kao veliki donator sporta, a koji je volonterski angažovan u desetak sportslkih saveza i klubova, samo kako bi dao doprinos da igrači mogu da treniraju, da klubovi mogu da idu na takmičenja i da ostvaruju uspjehe, istovremeno konstantno štiteći imovinu sportskih klubova
Umičević je dodao da je poslije reakcije stanara zbog oduzimanja prava na prilazni put, uslijedilo i reagovanje Rukometnog saveza Republike Srpske, čije će rukovodstvo o svemu ovome obavijestiti Gradsku upravu koja je vlasnik prostora, zatim gradonačelnika Draška Stanivukovića, kao i Pravobranilaštvo Republike Srpske.
“Jednom za sva vremena mora se stati u kraj otimačini u sportu!”, poručio je Umičević, koji nastavlja svoj društveno odgovorni rad, po kojem je na daleko poznat i on i Tvornica obuće “Bema”, koju uspješno vodi skoro dvije decenije. O kakvom borcu za sport se radi, dovoljno govori činjenica da je angažovan voilonterski u desetak sportskih klubova i saveza, da obezbjeđuje značajne donacije za sport i sportiste preko tvornice koju vodi, ali i od drugih firmi i pojedinaca, koristeći svoje prijateljske veze i poznanstva. Međutim, Marinko najčešće igračima i klubovima daje sopstveni novac, iz svog džepa, kako bi igrači i klubovi imali za osnovne troškove putovanja, takmičenja, da bi imali za hranu, osvježenje, opremu ili prevoz. I to je još jedan pokazatelj o koliko velikom čovjeku i humanisti se radi, i dokazuje da ovaj čovjek nikada nije, niti će živjeti od sporta, već isključivo živi za sport.
N.Sp.
